etoloakarnania

menu

 

   
 
Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος (Αιτωλικό 1901-Αθήνα 1982)
 

Πεζογράφος, ποιητής και δοκιμιογράφος. Από το 1910 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου σπούδασε φιλολογία και έπειτα δίδαξε σε διάφορα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια. Το 1947 διορίστηκε καθηγητής της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης. Υπήρξε στέλεχος της ιδιωτικής σχολής Μακρή την οποία και αγόρασε αργότερα. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του ΔΣ του οργανισμού του Εθνικού Θεάτρου, μέλος του ΔΣ της Εθνικής Πινακοθήκης και του Μουσείου Αλέξανδρου Σούτσου και το 1974 Υπουργός Πολιτισμού στην Κυβέρνηση του Κ.Καραμανλή. Το 1976 ονομάστηκε επίτιμος διδάκτορας της φιλοσοφικής σχολής Αθηνών. Αν και προέρχεται από το βασικό πυρήνα των συμβολιστών ποιητών του 1920, η οξύνοια του και το κριτικό του αισθητήριο τον βοήθησαν να αποφύγει την άκρατη αισθηματολογία της μετακαρυωτακικής ποίησης και να αποκαταστήσει ένα είδος στοχαστικού διαλόγου με θέματα γενικότερα και διαπροσωπικά.
Μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο διαφοροποιείται η οπτική του και ως προς τη μορφή της γλώσσας του αλλά και ως προς τη θεματική του. Η συναισθηματική οδύνη, ερωτική η φυσιογνωστική, μεταμορφώνεται σε τραγική αυτογνωσία για το νόημα της ανθρώπινης μοίρας ή της μοίρας της ιστορίας.


Το συγγραφικό του έργο είναι πληθωρικό και πολυσχιδές. Ορισμένα από τα έργα του είναι: το βιβλίο της Μιράντας(1924), τα εφτά κοιμισμένα παιδιά (1956), ανθρώπινη δίψα (1957), ομιλίες της γυμνής ψυχής (1946) κ.α.
Επίσης το 1936 δημοσίευσε μια σύντομη μελέτη με τίτλο ‘Στοιχεία της Ιστορίας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας’ η οποία αποτελούσε λήμμα της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας.

 
 

........................www.29dytika.gr © 2002-2017 | Αιτωλοακαρνανια

 
εγκυρη. επισημη. ενημερωση