etoloakarnania

menu

 

   
 
Νεότεροι χρόνοι
 

Στην ταραγμένη περίοδο του 15ου αιώνα η αλλαγή των κυριάρχων δεν έγινε για όλες τις περιοχές της Ελλάδας την ίδια χρονολογία. Η βαθμιαία ή απότομη μεταλλαγή εξαρτήθηκε από τη διαφορετική κατά τόπους ιστορική πραγματικότητα, τις περιβάλλουσες το χώρο δυνάμεις, τις συγκρούσεις των ισχυρών αλλά και τη γεωγραφική θέση της περιοχής. Έτσι, για την Αιτωλοακαρνανία η μοιραία μάχη του Αχελώου στα 1358 σηματοδότησε την παρουσία των Αλβανών στο χώρο και την κατάληψη όλων των φρουρίων και θέσεων που ανήκαν στο βυζαντινό κράτος της Ηπείρου. Η δράση των αλβανικών γενών επεκτείνεται σε όλο το χώρο της δυτικής Στερεάς Ελλάδας και συμπίπτει με την περίοδο της έσχατης παρακμής του υστεροβυζαντινού Ελληνισμού ως τη στιγμή που ο Κάρολος Α' Τόκκος έμελλε να συνδέσει το όνομα του με την περιοχή.


Ο Κάρολος Α', κληρονόμος των τίτλων του κόμη της Κεφαλληνίας και του δούκα της Λευκάδας, προικισμένος με μεγάλες ικανότητες, φιλόδοξος αλλά και με στρατηγικές ικανότητες, θέλησε να εκδιώξει τους Αλβανούς από την περιοχή και να επεκτείνει την κυριαρχία του από τα νησιά στα ηπειρωτικά εδάφη και σε όλη την πρώην επικράτεια του κράτους της Ηπείρου. Πρωταρχικός στόχος ήταν η κατάληψη του Αγγελόκαστρου, που συνέχιζε να είναι σημαντικότατο πόλισμα, διοικητικό, οικονομικό και εμπορικό κέντρο όλης της περιοχής του Αχελώου. Με δύναμη μισθοφόρων και με τους πληθυσμούς που ήλπιζαν σε ηπιότερη και ειρηνική διαβίωση με το μέρος του, ο Κάρολος επιτίθεται στο οχυρό. Νικήθηκε κατ' αρχάς από τις αλβανικές δυνάμεις, οι οποίες είχαν καλέσει σε βοήθεια τον Γιουσούφ Μπέη από τη Θεσσαλία. Η αποτυχία όμως των Τούρκων να κρατήσουν την περιοχή βοήθησε τον Κάρολο Α' να επικρατήσει τελικά (1405), αλλά ως φόρου υποτελής στον Σουλτάνο και με υποχρέωση να διατηρεί καλές σχέσεις με τους Οθωμανούς. Η μετριοπαθής και ειρηνική πολιτική του κράτησε ως το θάνατο του (1430). Επί διαδόχου και ανιψιού του, Καρόλου Β', ο Σινάν Πασάς, κύριος στα Γιάννενα, ολοκλήρωσε σταδιακά την κατάληψη όλων των οχυρών θέσεων (Αγγελόκαστρο 1460, Βόνιτσα 1479, Ναύπακτος 1499) και εδραίωσε τη νέα μακρόχρονη κυριαρχία των Τούρκων στην περιοχή.


Το οθωμανικό κράτος, κράτος με στρατιωτική διοργάνωση, στήριζε όλη του τη δύναμη στους σπαχήδες. Οι έφιπποι αυτοί θωρακοφόροι συμμετείχαν στις εκστρατείες με στρατό που συντηρούσαν με το εισόδημα που τους εξασφάλιζε η κάρπωση των φόρων από τη γη που τους είχε παραχωρηθεί, τα τιμάρια, χωρίς όμως να έχουν δικαιώματα πλήρους κυριότητας σε αυτά. Οι χριστιανοί δουλοπάροικοι που ζούσαν στα τιμάρια ήταν δεμένοι με τη γη που καλλιεργούσαν. Στο Κάρλελι, εκτός από τα τιμάρια υπήρχαν και πλούσιες γαίες, των οποίων οι πρόσοδοι ανήκαν στο δημόσιο θησαυροφυλάκιο ή παραχωρήθηκαν στη βασιλομήτορα του Σουλτάνου. Αυτές οι πλουτοφόρες πηγές ήταν τα διβάρια των λιμνοθαλασσών, ο μεγάλος βελανιδιώνας του Ξηρόμερου, οι λίμνες και οι αλυκές της περιοχής. Σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του οθωμανικού κράτους η περιοχή περιελάμβανε το βοεβοδαλίκι Ανατολικού και Μεσολογγίου και τους Καζάδες Αγγελόκαστρου ή Ζυγού, Βόνιτσας, Ξηρόμερου, Βάλτου (χωρίς την Αμφιλοχία), Βραχωρίου, Ναυπάκτου ή Βενετικού, Κραβάρων και τον Κάζα Απόκουρου. Το 16ο αιώνα η γνωστή ναυμαχία της Ναυπάκτου, μία από τις περιφημότερες συγκρούσεις της παγκόσμιας πολεμικής ναυτικής ιστορίας, αποτέλεσε το γεγονός που κατέρριψε την πεποίθηση των Χριστιανών για το αήττητο των Τούρκων στη θάλασσα.


Στις 7 Οκτωβρίου 1571, στην είσοδο του Πατραϊκού κόλπου, γνωστού τότε ως κόλπου της Ναυπάκτου, συγκρούσθηκαν ο οθωμανικός στόλος με το συμμαχικό στόλο των ευρωπαϊκών δυνάμεων, της Αγίας Έδρας και με πλήθος ελληνικών πλοίων που εξοπλίσθηκαν και διοικούνταν από Έλληνες. Οι Οθωμανοί ηττήθηκαν ολοσχερώς, αλλά οι χριστιανικές δυνάμεις δεν αξιοποίησαν ουσιαστικά και στρατηγικά τη νίκη τους. Λίγο καιρό μετά διχογνώμησαν, διαλύθηκαν και η Βενετία υπέγραψε ειρήνη με τους Τούρκους.


Ο αντίκτυπος όμως της θριαμβευτικής νίκης ήταν τόσο ισχυρός που στις τουρκοκρατούμενες περιοχές εκδηλώθηκαν έντονες συνωμοτικές κινήσεις και εξεγέρσεις. Έτσι, ζωηρός επαναστατικός αναβρασμός παρατηρήθηκε στην Αιτωλοακαρνανία. Το 1585 ο αρματολός Θόδωρος Μπούας Γρίβας μέσα σε μία νύχτα σκότωσε τους φρουρούς της Βόνιτσας και του Ξηρόμερου. Προχώρησε προς τον Αετό, αλλά οι Τούρκοι με τον Πασά της Ναυπάκτου του επιτέθηκαν. Η σύγκρουση έγινε στον Αχελώο, ο Μπούας τραυματίστηκε θανάσιμα και οι Τούρκοι εκδικήθηκαν ερημώνοντας την περιοχή και αντικαθιστώντας τους οπλαρχηγούς στα αρματολίκια.

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας


Το 17ο αιώνα, περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας οι Βενετο-τουρκικοί πόλεμοι, οι επιδρομές, αλλά και ο λοιμός εξασθένησαν τους κατοίκους της περιοχής, ο Ευγένιος Γιαννουλης, γνωστότερος ως Ευγένιος ο Αιτωλός, έφτιαξε σχολεία και έβαλε τις βάσεις για την πνευματική ανάπτυξη του τόπου. Ιερέας - διδάσκαλος, γεννημένος λίγο πριν το 1600 στο Μέγα Δένδρο του Απόκουρου Αιτωλίας, μαθητής εξαίρετων διδασκάλων στο Άγιον Όρος, στα Τρίκαλα, στη Ζάκυνθο και στην Κωνσταντινούπολη, με συγγραφικό ταλέντο και συνείδηση της πνευματικής αποστολής του, ο Ευγένιος Γιαννούλης αφοσιώθηκε στη Διδασκαλία των ελληνικών γραμμάτων και της χριστιανικής αρετής σε όλη τη δυτική και ηπειρωτική Ελλάδα. Δίδασκε στο Αιτωλικό και γύρω στα 1041 εγκαταστάθηκε στο Μεσολόγγι για τέσσερα περίπου χρόνια ως την έναρξη του Ενετο-τουρκικού πολέμου (1645-1669), οπότε και έφυγε στην Ευρυτανία.


Τα σχολεία που ίδρυσε ο Ευγένιος ο Αιτωλός και οι βάσεις που έθεσε για την πνευματική ανάπτυξη του τόπου καταλήγουν στον άλλο μεγάλο θερμό κήρυκα πνευματικού διαφωτισμού, κοινωνικής αλληλεγγύης, δικαιοσύνης και ελευθερίας, τον Κοσμά τον Αιτωλό. Γεννημένος και αυτός στο Μέγα Δένδρο του Απόκουρου, έκανε σπουδές στα Βραγγιανά, στην Αθωνιάδα Ακαδημία και στην Κωνσταντινούπολη. Από εκεί ξεκίνησε και τις διδασκαλίες του και γύρω στα 1765 κήρυξε στην περιοχή του Ασπροπόταμου, στη Ναύπακτο, στο Βραχώρι και στο Μεσολόγγι. Έπειτα συνέχισε τις περιοδείες σε ολόκληρη τη δυτική ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα. Τα χρόνια εκείνα ιδρύεται στο Μεσολόγγι από τον Παναγιώτη Παλαμά και η Παλαμαία Σχολή (1760). Με μαθητές και λόγιους δασκάλους από όλη την Ελλάδα και με συνεχή λειτουργία ως την έναρξη της Επανάστασης, η Σχολή αποτέλεσε σημαντικό πνευματικό πυρήνα όλης της δυτικής Στερεάς Ελλάδας.


Η ανασυγκρότηση του Γένους και η προετοιμασία του για την Επανάσταση οφείλεται κατά πολύ και στο θεσμό των κοινοτήτων, που αποτέλεσαν το βασικό πυρήνα της κοινωνικής οργάνωσης των Ελλήνων. Παράλληλα με τον πολιτικό αυτό μηχανισμό που απέκτησε βαθμιαία ελκτική δύναμη και συνεκτικότητα, ο θεσμός των αρματολικιών αποτέλεσε βασική προϋπόθεση για τη στρατιωτική αγωγή και την προετοιμασία του Έθνους για τους απελευθερωτικούς αγώνες. Οι ορεινοί όγκοι της δυτικής Στερεάς Ελλάδας ήταν ταυτόχρονα καταφύγια αλλά και δρόμοι επικοινωνίας των ανυπόταχτων κατοίκων. Οι ορεινοί ατίθασοι κάτοικοι και οι κλέφτες, οι ομάδες αντίστασης, όταν υποτάσσονταν και δημιουργούσαν ντόπια φρουρά, ονομάζονταν αρματολοί, η περιοχή όπου εκτείνονταν η δικαιοδοσία τους αρματολίκι και ο αρχηγός τους καπετάνιος. Ο ανυπόταχτος κλέφτης μπορούσε να κινηθεί ελεύθερα χάρις στην ορεινή διάρθρωση της ελληνικής χερσονήσου από τον Όλυμπο και την Πίνδο μέχρι τ' Άγραφα και τα Ακαρνανικά όρη. Τα οργανωμένα αρματολίκια της περιοχής ήταν στο Βενετικό, στο Αιδορίκι και στο Ξηρόμερο. Νέα αναδιάταξη και ανακατανομή στα αρματολίκια της περιοχής έγινε στα χρόνια του Αλή Πασά των Ιωαννίνων.

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας


Οι αποτυχημένες επαναστατικές κινήσεις και η απογοήτευση από τους δυτικούς συμμάχους έστρεψαν τις προσδοκίες των Ελλήνων στην ορθόδοξη δύναμη της Ρωσίας. Έτσι το 1770 κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, όταν εμφανίστηκε στα ελληνικά παράλια η ρωσική ναυτική δύναμη των αδελφών Ορλώφ, οι Έλληνες της Αιτωλοακαρνανίας ξεσηκώθηκαν σε πολλές περιοχές στο Κάρλελι και στο Βενετικό. Παρά τις γενναίες πράξεις και τις ηρωικές μάχες, οι εξεγέρσεις πνίγηκαν στο αίμα και την εκδικητική μανία των Τουρκαλβανών.


Παρ' όλα αυτά, μέσα σε συνθήκες ανταγωνισμού ανάμεσα στους Άγγλους και τους Γάλλους και στα πλαίσια των ευνοϊκών για το ελληνικό εμπόριο συνθηκών (Κιουτσούκ Καϊναρτζή 1774), αναπτύχθηκε η ελληνική εμπορική ναυτιλία με πρωτεργάτες τους Μεσολογγίτες. Ήδη από τις αρχές του 18ου αιώνα ο δυναμισμός των Μεσολογγιτών εκδηλώνονταν έντονα στη σφαίρα της ναυτικής και εμπορικής δραστηριότητας. Με σημαντικό στόλο ξανοίγονταν σε ταξίδια μεταξύ Σμύρνης, Θεσσαλονίκης, Κρήτης, Ιταλίας και συναγωνίζονταν το γαλλικό και τον αγγλικό στόλο. Αλλά και το Αιτωλικό, το Δραγαμέστο, ο Καρβασαράς (Αμφιλοχία) και η Βόνιτσα εξυπηρετούσαν το εξαγωγικό και εισαγωγικό εμπόριο που βασίζονταν κυρίως στη σταφιδοπαραγωγή της περιοχής. Η σταφιδοκαλλιέργεια αποτελούσε ρυθμιστικό πόρο της οικονομικής ζωής του τόπου. Βαθμιαία η επικοινωνία με τη Ζάκυνθο και την Κεφαλλονιά κυρίως, παρά τον αγγλικό παρεμβατισμό και τη βενετική παρουσία στο χώρο του εμπορίου, οδήγησε στην αυτονόμηση του σταφιδεμπορίου της περιοχής. Η δυναμική παρουσία των Μεσολογγιτών εμπόρων-ναυτικών συνετέλεσε κατά πολύ στον πλουτισμό των κατοίκων από την καλλιέργεια, εμπορία και διακίνηση της σταφίδας. Η καταστροφή του στόλου και οι πυρπολήσεις των αγρών μετά τα «Ορλωφικά» (1770) οδήγησαν στην οικονομική καθίζηση της περιοχής.


Το προεπαναστατικό κλίμα δεν βρήκε την περιοχή αδιάφορη. Μέλη και απόστολοι της Φιλικής Εταιρείας στην Αιτωλοακαρνανία, οι Μεσολογγίτες Νικόλαος Καρπούνης και Παναγιώτης Στάικος, καθώς και ο Αλέξανδρος Βλαχόπουλος από το Βλοχό, είχαν αναπτύξει έντονη δραστηριότητα. Την έναρξη του Αγώνα για την Ανεξαρτησία σηματοδοτεί η επίθεση του αρματολού του Ζυγού Δημήτρη Μάκρη κατά φοροεισπρακτόρωντης Υψηλής Πύλης, στις 3 Μαΐου 1821. Πριν το τέλος του μήνα, το Μεσολόγγι και το Αιτωλικό βρίσκονταν στα χέρια των Ελλήνων, το Βραχώρι, έδρα ισχυρών τουρκικών στρατευμάτων, πολιορκήθηκε με πρωτοστάτη τον Αλέξανδρο Βλαχόπουλο και παραδόθηκε, ενώ ο Γεώργιος Βαρνακιώτης, κάτοχος του αρματολικιού του Ξηρόμερου, εξέδωσε την πρώτη επαναστατική προκήρυξη της δυτικής Ελλάδας.


Η παρουσία και η ανάμειξη του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, ικανότατου αλλά και φιλόδοξου πολιτικού, στα επαναστατικά γεγονότα της περιοχής οδήγησαν αφενός στην ατυχή «εκστρατεία της Δυτικής Ελλάδος», η οποία κατέληξε στην πανωλεθρία του Πέτα (Ιούλιος 1822), και αφετέρου στην εγκατάσταση των Τούρκων έξω από το Μεσολόγγι, που ήταν και η πρώτη πολιορκία της πόλης (Οκτώβριος 1822). Οι επιτυχημένες ενέργειες του Μαυροκορδάτου, του Μάρκου Μπότσαρη και του Γιάννη Γούναρη συνετέλεσαν ώστε η προγραμματισμένη τα Χριστούγεννα του 1822 έφοδος των Τούρκων να αποκρουσθεί επιτυχώς και οι Ομέρ Βρυώνης και Κιουταχής να λύσουν την πολιορκία και να αποσύρουν τα στρατεύματα τους. Το ίδιο ατυχής για τους Τούρκους ήταν και η πολιορκία του Ανατολικού (Αιτωλικού) το φθινόπωρο του 1823. Στις 24 Δεκεμβρίου 1823 έφθασε στο Μεσολόγγι, ως εκπρόσωπος της Αγγλικής Φιλελληνικής Εταιρείας, ο Λόρδος Βύρων. Σημαντική προσωπικότητα της εποχής του, ο ιδιόρρυθμος ρομαντικός ποιητής Βύρων έμελλε να συνδέσει το έργο και τη ζωή του με την Ελλάδα και το Μεσολόγγι. Η φλογερή αλλά και ουσιαστική συμμετοχή του στα γεγονότα βοήθησαν τον Αγώνα στο ηθικό και υλικό επίπεδο, αλλά ο θάνατος του τον Απρίλιο του 1824 στην ηρωική πόλη συγκλόνισε Έλληνες και ξένους. Στη διάρκεία της προετοιμασίας για τη δεύτερη πολιορκία που αναμενόταν, ο ήρωας Μάρκος Μπότσαρης σκοτώθηκε σε μάχη στο Κεφαλόβρυσο (Αύγουστος 1823) έξω από το Καρπενήσι, το Μεσολόγγι οχυρώθηκε και ενισχύθηκε με αμυντικά έργα, οι νησίδες Κλείσοβα, Βασιλάδι και Ντολμάς εξοπλίσθηκαν, ενώ η πνευματική ατμόσφαιρα της πόλης είχε να επιδείξει έντονη τυπογραφική δραστηριότητα με τις εκδόσεις εφημερίδων. Σημαντικότερες υπήρξαν η ολιγόχρονη εφημερίδα «Ελληνικά Χρονικά» που διηύθυνε ο Ελβετός ιατρός Ιάκωβος Μάγερ και ιδρύθηκε από το Αγγλικό Φιλελληνικό Κομιτάτο, και ξενόγλωσση εφημερίδα που διηύθυνε ο γραμματέας του Λόρδου Βύρωνα, με σκοπό την ενημέρωση των ξένων για τον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων.

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας


Η συγκλονιστικότερη σελίδα της Ελληνικής Επανάστασης γράφτηκε ακριβώς στην ηρωική πόλη του Μεσολογγίου. Τον Απρίλιο του 1825, με εντολή του Σουλτάνου, ισχυρός στρατός με επικεφαλής τον Μεχμέτ Ρεσήτ Πασά (Κιουταχή) στρατοπέδευσε έξω από τα τείχη της πολιτείας, με ασφαλισμένα τα νώτα του και τους δρόμους επικοινωνίας με το βορρά. Οι αλλεπάλληλες επιθέσεις και το συνεχές πυρ δεν πτόησαν τους πολιορκημένους που προκάλεσαν αρκετές απώλειες στον εχθρό, δέχτηκαν ανεφοδιασμό από τη θάλασσα με μοίρα του ελληνικού στόλου που διέσπασε τον κλοιό των Τούρκων, και ενίσχυσαν τις οχυρώσεις τους ακολουθώντας τις συμβουλές του δαιμόνιου μηχανικού Μιχαήλ Κόκκινη. Η άφιξη του τουρκοαιγυπτιακού στόλου και οι ενισχύσεις του στρατού του Ιμπραήμ Πασά το Δεκέμβριο του 1825 χειροτέρεψαν τη θέση της λιμοκτονούσας φρουράς και του άμαχου πληθυσμού. Η άκαμπτη μαχητικότητα τους και η αμετάκλητη απόφαση τους να νικήσουν ή να πεθάνουν καταγράφηκε και στα «Ελληνικά Χρονικά» σαν μια ύστατη κραυγή υψίστου ηρωισμού και αυτοθυσίας: « ... Παρά την αδιαφορίαν του χριστιανικού κόσμου, σας αναγγέλλουμε την απόφασίν μας να υπερασπίσωμεν και να ενταφιασθώμεν εις τα ερείπια της πόλεως. Ζώμεν τας τελευταίας μας στιγμάς. Η ιστορία θέλει μας δικαιώσει και οι μεταγενέστεροι θα θρηνήσουν την συμφοράν μας...».


Ο Ιμπραήμ καταλαμβάνει τις οχυρωμένες νησίδες, η έλλειψη πολεμοφοδίων και ο λιμός γίνονται η δεινή πραγματικότητα. Οι πολιορκημένοι αποφασίζουν να επιχειρήσουν την Έξοδο τη νύχτα της 10ης Απριλίου 1826.0 συνολικός πληθυσμός ανερχόταν σε 10.500 περίπου ψυχές - 3.500 οπλοφόροι και οι υπόλοιποι εργάτες, γυναικόπαιδα, γέροντες και τραυματίες. Η αποφασιστική κίνηση και το όλο σχέδιο προδόθηκαν και οι πολιορκημένοι αποδεκατίστηκαν, σκόρπισαν, ελάχιστοι σώθηκαν, ενώ ο θρυλικός πρόκριτος Χρήστος Καψάλης ανατίναξε την πυριτιδαποθήκη μαζί με τους ανήμπορους και μεγάλο τμήμα του εχθρού. Όσοι σώθηκαν τράβηξαν για τον Αη Συμιό στο Ζυγό. Η πτώση και η ηρωική Έξοδος του Μεσολογγίου πρόσθεσε μεγάλη δόξα στον ελληνικό Αγώνα, αλλά και ξεσήκωσε τους πολιτισμένους λαούς σε μια αληθινή σταυροφορία για την απελευθέρωση του Έθνους.


Ως τα τέλη του 1828 οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις είχαν απελευθερώσει ολόκληρη σχεδόν την Αιτωλοακαρνανία. Από το Μάρτιο του 1829, όταν η ευρωπαϊκή πολιτική παίρνει τα ηνία για το ελληνικό ζήτημα, πραγματοποιούνται και οι τελευταίες πολεμικές επιχειρήσεις στην περιοχή με την κατάληψη του φρουρίου της Βόνιτσας, των στενών του Μακρυνόρους και του Καρβασαρά από τις στρατιωτικές δυνάμεις του Τζώρτς και με την απελευθέρωση του Αντιρρίου, της Ναυπάκτου, του Μεσολογγίου και του Αιτωλικού υπό την αρχηγία του Αυγουστίνου Καποδίστρια. Με την ίδρυση του νέου κράτους ο νομός Αιτωλίας και Ακαρνανίας αριθμούσε πληθυσμό 40.000 κατοίκων.


Το 19ο αιώνα στα πολιτικά πράγματα της χώρας έπαιξαν σημαντικό ρόλο και πέντε πρωθυπουργοί που όλοι τους είχαν γενέτειρα το Μεσολόγγι. Πρόκειται για τους Σπυρίδωνα και το γιο του Χαρίλαο Τρικούπη, τους Δημήτριο και Ζηνόβιο Βάλβη και τον Επαμεινώνδα Δεληγιώργη. Ο Χαρίλαος Τρικούπης υπήρξε η πιο ολοκληρωμένη πολιτική προσωπικότητα του αιώνα και η αναμόρφωση που οραματίστηκε και εφάρμοσε στο εσωτερικό αλλά και στην εξωτερική πολιτική βοήθησαν την Ελλάδα να προσεγγίσει την οικογένεια των ευρωπαϊκών κρατών.

Καθοριστική για την ανάπτυξη του τόπου από τις αρχές ήδη του 20ού αιώνα υπήρξε η παραγωγή καπνού, το καπνεμπόριο και η μετέπειτα καπνοβιομηχανία της περιοχής. Η συστηματοποίηση της επεξεργασίας των καπνών, οι νέες τεχνικές που εφαρμόστηκαν, η συμβολή του καπνεμπορικού κλάδου της περιοχής στην οικονομία της χώρας και η εξελιγμένη για εκείνους τους χρόνους καπνοβιομηχανία οφείλονταν στην οικογένεια Παπαστράτου από το Αγρίνιο. Στα μέρη αυτά, τα μεγαλοπρεπή βουνά και την πολύμορφη ενδοχώρα, γεννήθηκαν προσωπικότητες που διέπρεψαν στο χώρο των γραμμάτων και των τεχνών, όπως οι ποιητές Γεώργιος Δροσίνης, Κωστής Παλαμάς και Μιλτιάδης Μαλακάσης, οι λογοτέχνες Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, Γιάννης Βλαχογιάννης, οι Θεμιστοκλής και Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας (Αθάνας), ο ευθυμογράφος Σταμάτης Σταματίου (Σταμ-Σταμ), η χαράκτρια Βάσω Κατράκη, ο γλύπτης Χρήστος Καπράλος και η Δώρα Στράτου, που πολλά έχει προσφέρει στο χώρο των ελληνικών παραδοσιακών χορών. Η συμμετοχή της περιοχής στα ταραχώδη γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού κράτους υπήρξε πάντοτε ενεργητική και φιλελεύθερη. Από την εγκατάσταση προσφύγων της Μικράς Ασίας ως την προσφορά του τόπου στις εκρηκτικές διαστάσεις της Αντίστασης κατά της Γερμανικής Κατοχής στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και στις πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν, η ιστορία της Αιτωλοακαρνανίας έγραψε σελίδες που συνδέονταν με την παράδοση του τόπου σε πρωτοποριακούς κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς αγώνες.

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

 

 

 
 

........................www.29dytika.gr © 2002-2017 | Αιτωλοακαρνανια

 
εγκυρη. επισημη. ενημερωση